Erick Morillo na konferencji prasowej przed Stadium of Sound na pytanie Roberta Leszczyńskiego czy klubowi artyści nie są rozczarowani biegiem historii – tym, że pomimo tylu szczęśliwych lat muzyka elektroniczna nie przedostała się do masowej świadomości, do radia i telewizji jak hip-hop odpowiedział, że owszem. Stwierdził, że różnica polega na tym, że hip-hopowcy pomimo pewnych waśni trzymają się razem, ciągle wspierają się nawzajem, mnożą się tzw. featuringi: każdy nagrywa z każdym, razem występują, wspólnie działają dla dobra wspólnej sprawy. „W naszym środowisku panują absurdalne podziały, housowcy nie cierpią trancowców, minimalowcy nie cierpią wszystkich dookoła, nie działamy razem, nie pomagamy sobie nawzajem, żeby pchnąć to wszystko do przodu” – powiedział. I dorzucił: „Trudno jest namówić inną gwiazdę na wspólnego seta back to back, wspólne nagranie albo kompilację. Każdy bierze swój kawałek tortu i chowa się z nim do kąta”.


Mówił też, że jeśli raz nagrasz coś bardziej komercyjnego, już zawsze będą na ciebie krzywo patrzeć. Miałem wrażenie, że irytuje go ciągłe roztrząsanie przez klubowy świat czy coś jest „troszeczkę zbyt komercyjne” czy nie. Problem komercji w muzyce elektronicznej to temat powracający jak bumerang, temat wciąż gorący i nieustający, wałkowany do znudzenia przez (prawie) wszystkich. Luciano, bohater naszej okładki i jednocześnie nieznany przecież szerzej guru „ambitnego” techno posądzany jest wszem i wobec o sprzedanie się nie z powodu wspólnego kawałka ze Spice Girls, tylko dlatego, że zdecydował się wystąpić na dużym festiwalu czyli angielskim Creamfields. Samimowi już nigdy nie zostanie wybaczony sielski akordeon w kawałku „Heater”, a Czubali to, że go grał. Eric Prydz ostatnio wyklęty został już po raz drugi w karierze – wcześniej za „Call On Me”, teraz za „Pjanoo”, Lutzenkirchen dla niepoznaki swoje „3 Tage Wach” po angielsku wydał ostatnio jako Lytz.

Podobno wielkie formaty są już niemodne i podczas obcowania powodują irytację. Od tej chwili DJmaga zmieścicie w wewnętrznej kieszeni kurtki... No, może trochę przesadziłem. Gdy pierwszy raz spotkaliśmy się z opiniami, że magazyn jest za duży i „niełatwo” się go czyta, trochę się zdziwiliśmy. Takich uwag jednak przybywało, dostaliśmy też potwierdzenie od specjalistów z firmy, która przeprowadziła badania na ten temat. „Co za wielkie, to niezdrowo” – podobno tylko Amerykanie mają inne zdanie na ten temat i dlatego muszą mieć wielkie auta, wielkie budynki i wielkie hamburgery. DJ Magazine Polska od tej chwili prezentować się w subtelniejszych wymiarach, mamy nadzieję, że szybko się oswoicie. Nieco mniej jest też stron, ale w tym przypadku zrobiliśmy wszystko, byście nawet tego nie zauważyli. Aha, prawie bym zapomniał - w związku ze zmianami zmieniliśmy też cenę.


Merytorycznie na pewno nic się (nigdy!) nie zmieni, co myślę zauważycie już w tym numerze. Nadal rozmawiamy z największymi bohaterami klubowej sceny - wyjadaczami wypełniającymi stadiony, jak Paul van Dyk i nowymi twarzami, serwującymi świeże dźwięki, jak Heartthrob. Z tych dwóch rozmów dowiecie się między innymi co Paul myśli o różnicy między taneczną muzyką elektroniczną a wszystkimi innymi, pokrytykuje też berlińską scenę techno, której z kolei Heartthrob jest częścią. Ten drugi zaprosi Was do ciekawych miejsc w Nowym Jorku i Paryżu, gdzie miał okazję mieszkać przed przeprowadzką do Niemiec, a także poleci kilku interesujących malarzy, którzy mieli wpływ na jego życie.