Na muzycznym rynku również świat budzi się z zimowego snu. Okres ogórkowy za nami. Nie wszyscy może zdają sobie z tego sprawę, ale płyty nie pojawiają się w sklepach dlatego, że właśnie zostały ukończone. Są wydawane wtedy, gdy jest większe prawdopodobieństwo, że ziarno trafi na podatną glebę, czyli kiedy z różnych powodów społeczeństwo częściej robi zakupy. Przede wszystkim w grudniu przed świętami, na wiosnę i po lecie. Już w zeszłym numerze można było odczuć, że nadeszła wiosna. W dziale z recenzjami nie ma miejsca na opisy singli czy EPek – tyle ukazuje się interesujących albumów i kompilacji. Przygotowując majowy numer natknęliśmy się na co najmniej kilkanaście płyt, które nas zachwyciły. Każda na swój sposób. Kompilacje Johna Digweeda i Balance 013, autorskie albumy Booka Shade, Moshica, Marca Romboya, Ellen Alien, Loco Dice’a, Johna Dahlbacka – mimo różnych muzycznych preferencji wewnątrz redakcji wszyscy zgodziliśmy się co do tego, że wymienionym wykonawcom udało się nagrać znakomitą muzykę. No, może w przypadku Ellen Alien nie byliśmy tak jednogłośni, ale w końcu jej mroczne eksperymenty nie każdego muszą powalić. Odsyłam do działu z recenzjami, gdzie o każdej z tych płyt dowiecie się więcej i mam nadzieję, że dacie się namówić. Naprawdę warto zaopatrzyć się w oryginalne wydania – te dźwięki zasłużyły na to, żeby słuchać ich na dobrym sprzęcie i niekoniecznie z mp3…

Pytają mnie dziennikarze z innych miesięczników i tygodników „o co chodzi w muzyce tanecznej”, ale często nie są gotowi do usłyszenia odpowiedzi. Nawet nie chcą, bo przecież wiedzą lepiej, mają już gotowy pogląd na to. Wychowali się w kulturze, w której to, co grają na dyskotekach, to coco jambo, lepsze lub gorsze, ale jednak. W międzyczasie zupełnie poważnie traktują nową płytę którejś z piosenkarek śpiewających dwie te same zwrotki i trzy te same refreny, znanej z radia i telewizji. Albo zespołów muzycznych podrzucających w ogromnych zrywach mocy twórczej raz na kilka lat 10 nowych kombinacji 2 zwrotek i 3 refrenów (przed trzecim refrenem wskazana solówka albo jakaś mała ekstrawagancja).


Mam wrażenie, że lepiej mnie rozumieją, kiedy nie mówię długo i kwieciście o wszystkich walorach elektronicznej muzyki tanecznej, ale kiedy wspominam właśnie o dwóch zwrotkach i trzech refrenach. Miłośnicy muzyki klubowej chcą za każdym razem być zabierani w podróż. Dostałem ostatnio mejla, w którym autor pisał z wielkim wyrzutem o ostatnich poczynaniach Boba Sinclara i Paula van Dyka, którzy „przestali zabierać w podróż”, zdecydowali się na karierę „piosenkarską” w komercyjnym radiu. 2 zwrotki i 3 refreny! 3 minuty i 40 sekund? Zdradzili! Piosenki, czy to rockowe czy popowe (czy smooth-jazzowe czy trip-hopowe), czy właśnie taneczne, to jak ballady przy ognisku, tylko w różnych remiksach. Doskonale rozumie to każdy fan techno, trance czy drum’n’bass, gdy znajomy wyłączy mu jego płytę i zamiast tego włączy radio albo którąś z muzycznych telewizji. Nie dziwi zatem, że Robert M wspomina w rozmowie z nami, że Maryla Rodowicz nie zasłużyła na to, by ją remiksował…