Co pomyśleliście, gdy spojrzeliście na powyższe zdjęcie? Mnie automatycznie przyszło do głowy, że na klubowej mapie polski jest jeszcze jeden, niezagospodarowany teren. Mianowicie Zakopane, Karpacz albo Szklarska Poręba zimową porą - ciekawe, czy doczekamy się kiedyś - wzorem austriackiego Snowbombing - dużej imprezy z dużymi nazwiskami, przeznaczonej dla tych wszystkich, którzy jakąś część zimy spędzają w polskich górach? Piszę te słowa w momencie, gdy już czwarty dzień z rzędu za oknem utrzymuje się temperatura minus dwanaście stopni (bynajmniej nie w nocy!). Czyżby srogie zimy wróciły do nas na stałe? Jeśli faktycznie do tego dojdzie, a promotorzy spróbują zaciekawić imprezową ofertą, być może będziemy w styczniu pędzić na klubowy festiwal do Zakopanego, jak w lecie przenosimy się nad morze i rzeki?

Najnowszy numer DJmaga jest wyjątkowy z kilku względów - jak w tytule wstępniaka, jest w nim kilka materiałów, które powstały na Wasze zamówienie. Mowa tu chociażby o tekście „Jak wydać kawałek” autorstwa Jakuba Rene Kosika, o który prosiliście wyraźnie na naszej stronie www.djmag.pl. Zapytania o historię muzyki trance pojawiają się już od dwóch lat, kiedy to w trzecim numerze pisma dogłębnie zajęliśmy się historią techno. Dokładnie rok później mieliście okazję zaznajomić się z analizą historyczną zjawiska zwanego „house music”, teraz więc przyszedł czas na trance i wypunktowanie wszystkich ważnych dla rozwoju gatunku wydarzeń. Już za rok zajmiemy się drum’n’bassem, na razie w ramach rozgrzewki postanowiliśmy przybliżyć Wam historię połamanej sceny w naszym kraju - na dobry początek, w części pierwszej, niekwestionowana stolica dnb w Polsce czyli Łódź. Zaprasza Łukasz „Paryss” Perkowski. Również w odpowiedzi na Wasze prośby, przepytaliśmy szefostwo najpopularniejszego klubowego portalu w Polsce FTB.pl - w artykule „Dekada FTB” znajdziecie dużo ciekawostek o początkach XXI wieku w kontekście sytuacji na polskim rynku, nie tylko muzycznym, ale tym internetowym. „Dokąd zmierza kultura klubowa” to z kolei tekst o dużych zmianach w życiu didżejów i klubowiczów, spowodowanych w ostatnich sezonach zalewem nowinek technicznych. Czy technologia zabije DJ-a? Zastanawiamy się razem z m.in. Dave’em Clarke’iem, Dave’em Seamanem i Johnem ‘00’ Flemingiem. Czy rzeczywiście imprezy i mentalność klubowej braci w Berlinie tak bardzo daleko są od naszych? Na to pytanie z kolei odpowiedzi stara się szukać Marcin Piątyszek - polecam artykuł „Sen o Berlinie”.

Niech 2010 będzie… jak impreza w Fabric! Na przełomie października i listopada miałem okazję gościć w Londynie – wstyd się przyznać, ale byłem w tym ogromnych rozmiarów mieście po raz pierwszy. Głównym celem mojej wizyty była impreza DJmaga w Ministry of Sound, podczas której „ogłaszano” wyniki DJ MAG TOP 100 DJs 2009. Napisałem w cudzysłowie, bo tak naprawdę żadnego ogłaszania nie było – nie da się ukryć, że u nas takie rzeczy robi się z większą pompą. Tu żadnej pompy nie widziałem. Jedynym akcentem, który przypominał, że uczestniczymy w imprezie DJmaga, było odliczanie setki wyróżnionych na rozwieszonych nad głowami plazmach. Po prostu od godziny 22 do północy wyświetlano tam kolejne pozycje od setnej do pierwszej. To wszystko. Nie podobało mi się – zwłaszcza że didżeje na głównej scenie zmieniali się bez najmniejszego ostrzeżenia, a w dodatku światła pracowały w tak idiotyczny sposób, że trudno było wypatrzyć, kto tak naprawdę stoi za konsoletą. Słowem – impreza jak każda inna. I to z wieloma zastrzeżeniami. Natężenie głośności (w pobliżu głośników wszyscy chodzili z zasłoniętymi uszami) plus stojący na basach mężczyźni w topless nasuwali mi skojarzenia z dużymi polskimi klubami, o których dobrze mówią tylko ci, którzy w nich się bawią…

Ministry of Sound zatem nie wydał mi się bynajmniej wizytówką Londynu – duży klub, jakich naprawdę wiele na świecie. O wiele lepiej czułem się w Fabric. Tu również metrów sześciennych jest co niemiara, ale zarówno jeśli chodzi o infrastrukturę, jak i wszystko inne – całkiem inny świat. Towarzystwo trochę starsze i bardzo kulturalne, spora przestrzeń do przemieszczania się między scenami i przede wszystkim powalająca energia! Byłem zarówno na imprezie z muzyką techno, jak i na baletach drum’n’bassowych i muszę przyznać, że dawno nie widziałem takiego szaleństwa! Zwłaszcza na drumach – już po kilku sekundach w klubie wessało mnie w muzykę i nie mogłem przestać wywijać wraz z zachwyconym tłumem dookoła mnie. Coś pięknego. Jako wciąż uzależniony od nikotyny czułem się co prawda trochę nieswojo z zakazem palenia w obu klubach, ale dzięki temu razem ze mną mogły się bez przeszkód bawić dwie osoby, które na pląsy w zadymionych pomieszczeniach nie mogą sobie pozwolić (chore oko, alergie). Ciekawe kiedy u nas?