Ibiza coraz bliżej Polski

Chyba się ze mną zgodzicie, że nie da się w wakacyjnym numerze DJmaga nie pisać
o Ibizie. Rok temu mieliśmy dla Was 30 sposobów na Białą Wyspę, które nawiasem pisząc ani trochę się nie zestarzały ani zdezaktualizowały - jeżeli więc wybieracie się na Ibizę
w tym roku, warto sięgnąć do wakacyjnego DJ Magazine 2008. Od lipca ruszyła oferta tanich lotów do Alicante, 150 km od Ibizy. Autobus plus prom (niestety drogi) i jesteście na miejscu. Biała Wyspa jest więc dziś bardziej w zasięgu niż dotąd. Na stronie obok znajdziecie tekst o najciekawszych imprezach w poszczególne dni tygodnia, a 30 stron dalej Krótką Historię Ibizy, łącznie z przeglądem największych hitów kolejnych sezonów na wyspie, począwszy od roku 1995. Nie wszyscy pewnie wiedzą, że pierwsi, rozrywkowi turyści nawiedzali to miejsce już w latach 30., a 30 lat później (cztery „30” w jednym akapicie?! już pięć...) przystań znaleźli sobie tam hipisi, artyści i inne nieprzystosowane, ekstrawaganckie jednostki, które nie były dobrze traktowane przez ówczesny, hiszpański reżim. Umówmy się, że ten tekst jest dla czytelników dorosłych, bo jedną z głównych jego bohaterek jest pewna tajemnicza pigułka... Kiedy spróbował jej po raz pierwszy Paul Oakenfold, a kiedy George Michael? Histroria Białej Wyspy na stronach 34-35.

A propos kontrowersyjnych tekstów dla dorosłych (ale do 40. roku życia, rodzicom nie pokazujcie), zwróćcie uwagę na materiał Bartka Rytkowskiego o niedorosłych klubowiczach „Szesnastolatki w klubach”. Pamiętam, że w tym wieku też nie należałem do niewinnych, ale do klubów nocnych - tak to się wtedy nazywało - mnie niestety nie wpuszczano. Jak jest teraz? Nawet jeśli doskonale znacie odpowiedź na to pytanie, warto zagłębić się w reportaż i zastanowić się nad jedną ze stawianych tam kwestii - czy czasem mniejsze frekwencje w klubach nie są właśnie spowodowane faktem inwazji małolatów? Nie od dziś wiadomo, że gdy tylko przekroczymy 20. rok życia, nagle wszyscy o kilka lat młodsi wydają nam się dzieciakami i nie chcemy się z nimi bawić...

Pop czy nie pop?

Jeszcze nigdy się nie zdarzyło, żeby dwóch artystów w jednym numerze wypowiedziało tak bardzo podobne zdania, jak tym razem Ferry Corsten i Robert M. „Stworzyć komercyjny, popowy kawałek do radia jest o wiele trudniej, niż undergroundowy numer na parkiety”. Dlaczego o tym piszę? Nie dlatego, że się
z tym zgadzam – powiedzmy, że każdy z nas (i każdy z producentów) może mieć inne zdanie na ten temat. Przy okazji powrotu gwiazd electroclashu (więcej o tym na stronach 48-50) znów trzeba było sobie zadać pytanie: czy 3-minutowa, melodyjna piosenka ze zwrotkami i refrenami, ale na tanecznym beacie, to nasza działka czy nie? Madonna też tak robi, a o niej przecież nie piszemy.

Recenzując ostatni album Tigi dziennikarz Resident Advisor napisał, że „muzyka taneczna to w swojej istocie tak naprawdę muzyka pop”. Prawda czy fałsz? Robert M nagrał płytę z kilkoma tech-housowymi killerami, ale są tam też melodyjne, vocal-housowe „przeboje”. Felix Da Housecat (polecam wywiad z tym przesympatycznym wariatem!) właśnie wydał miażdżący i na pewno nie popowy singel „Kickdrum”, ale na płycie zapewne będzie kilka „piosenek”. Nawet obchodząca 20-lecie wytwórnia Warp ma w swoim katalogu popujące klimaty, choć oczywiście odpowiednio „powyginane”. Tu chyba dochodzimy do istoty rzeczy – żeby pop był do zaakceptowania, musi być nieco zniekształcony. Może niekoniecznie aż tak jak standardowe Warpy, ale … chociaż trochę. Tu się zatrzymam, bo granica między popem odpowiednio ciekawym, a niedostatecznie „ambitnym” jest płynna i indywidualna. Kilka numerów na płycie Tigi to idealny przykład – połowa z Was stwierdzi, że jest OK., reszta, że przesadził i podryfował w infantylny „popik”. A propos zniekształceń – zwróciliście uwagę, że większość komentarzy na youtube pod dobrymi numerami wygląda tak samo? Anglojęzyczni piszą najczęściej „This track is sick!”. Wygląda na to, że to angielska wersja słowa „zajebisty”, przy okazji sugerująca, że nie chodzi o coś „normalnego”.